Hoezo bang om alleen te blijven?

by De Twintiger on

Laatst bladerde ik op een veel te rustige maandagochtend door het Psychologie Magazine in de boekenwinkel waar ik parttime werk. Tot ik op een pagina stuitte waar ik even bleef hangen. ‘Bang om alleen te blijven?’ Stond er met koeienletters bovenaan het artikel. ‘Pfff,’ sputterde ik schamper tegen niemand in het bijzonder. Maar het stemmetje in mijn hoofd riep direct protesterend: ‘Ha! Echt wel.’ Vooruit. Ik geef het toe. Soms is het idee alleen te ‘eindigen’ (wat dat dan ook mag betekenen) best een beetje angstaanjagend.

Nu heeft ieder mens volgens mij tot op zeker hoogte een bepaalde dosis ‘single-angst’. Niet meer dan normaal. Een goede relatie ligt nu eenmaal niet voor het oprapen en vergt moeite en tijd. Je kunt er nog zo zeker van zijn dat je die leuke vent of die geweldige vrouw eindelijk aan de haak geslagen hebt, maar dat wil niet altijd zeggen dat de ander het net zo ziet. Ze kunnen zich halverwege bedenken, verlangen naar het singlebestaan, met te veel bagage slepen of ‘er gewoon nog niet aan toe zijn’ (Een Slappe Smoes, noemen we dat).

Toch, zo las ik in het artikel, schijnt een grote groep mensen zo bang te zijn om alleen achter te blijven, dat het hun keuzes in de liefde beïnvloedt. Ze versoepelen hun eisen wanneer ze iemand beginnen te daten of blijven hangen in een relatie die niet lekker loopt. Dat versoepelen van eisen vind ik zo gek nog niet: soms moet je iemand daten om erachter te komen dat hij inderdaad zo’n lompe plurk was als je al dacht. Maar in een foute relatie blijven zitten… Dat lijkt me vreselijk. Die afhankelijkheid van een ander persoon en de angst die je hebt om straks weer ‘alleen’ te zijn. En ook: wat is ‘alleen-zijn’ eigenlijk? Maken we het vooral niet veel groter en dramatischer dan dat het is?

Nu weet ik trouwens niet waar ik het over heb, want ik heb nog nooit een relatie gehad. (Nee, echt niet. Ook niet van een maand. Ook niet van vijf dagen. Gewoon niet. Oké, behalve misschien die anderhalve dag in groep twee, dan. Maar die jongen valt niet meer op meisjes, zag ik laatst. Dat heb ik weer.)

Nu vinden de meeste mensen waaraan ik dit vertel daar meestal niet zoveel van. Eigenlijk vind ik er vooral zelf van alles van. Heel nutteloos en tijdrovend. Waarom zou je je druk maken om iets wat je nog niet hebt? Geen bagage (behalve een reeks van soms leuke, maar meestal bizarre dates) en geen gedoe. Heerlijk. Alleen hier en daar een beetje onzekerheid. Niks mis mee.

‘Ja maar, je bent zo leuk!’ Roepen vriendinnen regelmatig tegen me. Dat zal dan wel, denk ik dan, maar jullie zijn mijn vriendinnen. Daarom zeggen jullie lieve dingen waardoor ik me weer beter voel. Dat hoort. Goed zo. Toch blijft er ergens in mijn achterhoofd een irritant stemmetje dat soms ongevraagd dingen jengelt als ‘Wat is er mis met mij?’ en ‘Wat nu als ik altijd alleen blijf?’.

Ondanks dat geloof ik wel dat het goed komt en dat ‘single-angst’ bijna in alle gevallen compleet ongegrond is. Zowel in mijn geval als dat van de vele andere angsthazen met mij (hé, ik ben niet alleen!). En dat stemmetje in je hoofd niet al te serieus nemen helpt ook een heleboel.

Hebben we trouwens niks beter te doen dan bang zijn om alleen te blijven? Hoezo ‘alleen’, trouwens? We hebben toch ook nog een familie, vrienden, hobby’s, doelen, dromen en passies? Dan komt de rest vanzelf wel. Tot die tijd heb ik het prima met mezelf, en al die hobby’s, vrienden en dromen. Zelfs voor ‘single-angst’ heb ik geen tijd meer. Bang zijn is toch ook maar saai?

Written by: De Twintiger