De Twintiger

Komt er oorlog? En is dat goed of slecht?

by De Twintiger on

Joris Jansen volgt nauwgezet de hedendaagse cultuur en publiceert daarover in verschillende media. Hij gooit elke twee weken een (politiek) vraagstuk op voor de Twintiger.

‘Iedereen die deze verschrikkelijke wapens gebruikt moet verantwoordelijk worden gehouden’, zei John Kerry. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken stelde vast dat in de Syrische wijk Damascus een gifgasaanval is uitgevoerd, vermoedelijk in opdracht van de president Bashar al-Assad. Het gebruik van geweld werd niet genoemd, maar qua toon en retoriek leek Kerry de wereld voor te bereiden op militair ingrijpen. Bondgenoten van de VS zeggen geweld niet uit te sluiten. Ook Nederland niet.

Militair ingrijpen zal zorgen voor nieuwe slachtoffers. Helemaal niets doen terwijl mensen worden uitgemoord voelt onmenselijk. Hoe moet je in zo een situatie reageren? Grijp je in of niet?

Het belangrijkste argument voor militair ingrijpen is dat Assad met het gebruik van chemische wapens een grens is overschreden die internationaal is vastgesteld. Er valt veel te zeggen om die grens met hand en tand te bewaken. Typ ‘gebruik chemische wapens’ in op Youtube en je vindt de meest gruwelijke beelden van verminkte lichamen verspreid over straat. Zij stikten tijdens een mislukte vlucht voor een wapen dat veel sterker was dan zij. Overlevenden zijn blind, verlamd, hebben vervormde ledenmaten of enorme littekens. Je kan zeggen dat het in ieders belang is om dit soort aanvallen in de toekomst te voorkomen.

Niet ingrijpen zou bovendien gezichtsverlies betekenen. Obama noemde het gebruik van chemische wapens een overschrijding van een rode lijn. Daarmee verhoogde hij de inzet. Wel blaffen maar uiteindelijk niets doen is een signaal naar andere leiders dat ze ongestoord hun gang kunnen gaan.

Ingrijpen dus? Zo eenvoudig is het niet. Mensen staan steeds sceptischer tegenover buitenlandse interventies en dat is niet voor niets. Irak en Afghanistan leerden ons dat interventies weinig uitrichten tegen structuren die door de eeuwen heen diep zijn ingesleten in een cultuur. Irak is instabieler geworden en naar schatting zijn daar al 100.000 burgers omgekomen. In Afghanistan vielen het afgelopen half jaar alleen al 1.300 slachtoffers.

Deze onmacht van het laatste decennium matigt de poging van het Westen de rest van de wereld naar haar hand te zetten. De uitkomst van een interventie in Syrië is uiterst onzeker. Het land dreigt met vergeldingsacties tegen Israël. Rusland en Iran steunen Assad. En mocht het regime vallen dan is het maar de vraag wat de nieuwe situatie wordt. Het land bestaat uit een groot aantal minderheden. Het lijkt onmogelijk dat een evenwichtige maatschappij kan ontstaan zonder nieuw geweld.

Daarnaast kan je de vraag stellen in hoeverre wij het recht hebben om in te grijpen in een andere regio. Over het algemeen bemoeien landen zich niet met de binnenlandse aangelegenheden van andere landen. En niet voor niets. Stel je een wereld voor waarin Rusland bepaalt hoe wij in Nederland met homoseksualiteit omgaan. Nu hebben we het in het geval van Syrië niet over een verbod op homopropaganda maar in de woorden van Kerry over de ‘slachting van onschuldige mensen’ dat ’elk moreel besef te boven gaat’. Maar wie bepaalt die morele grens? In het geval van Guantánamo Bay houdt Amerika zich niet aan internationale mensenrechten. En het is moeilijk om niet even aan 2003 terug te denken toen de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell in de Veiligheidsraad vertelde dat Saddam Hoessein beschikte over massavernietigingswapens. De oorlog in Irak kostte meer mensenlevens dan de gifgasaanval van afgelopen week en was gebaseerd op leugens. Geeft dat landen het recht de VS aan te vallen?

De komende weken zal veel duidelijk worden. Het is onwaarschijnlijk dat het Westen niets doet. Maar een grote militaire interventie lijkt na Irak en Afghanistan ver weg.

2014, ik ben niet bang voor je zwarte gat

by De Twintiger on

De titel klinkt misschien wat vunzig, maar zo bedoel ik het niet. Met ‘het zwarte gat’ doel ik op Het Onbekende. En wat ben je vaak voor Het Onbekende? Inderdaad: bang. Als iets onbekend is weet je niet waar je aan toe bent of wat je moet verwachten. Je kunt je nergens op voorbereiden en dat ben je niet gewend. Je durft het niet toe te geven, maar eigenlijk word je er een beetje zenuwachtig van. Brrr. Eng.

Afgestudeerd
Ook ik betrapte er mezelf dit jaar op. Het einde van mijn studie (en daarmee het gevreesde zwarte gat) denderde in augustus in sneltreinvaart op me af, terwijl ik met man en macht probeerde te bedenken wat ik eigenlijk met mijn leven wilde. En vooral: hoe. Zou ik wel een baan kunnen vinden? Zou ik wel een nieuw (en betaalbaar) huisje kunnen vinden in Amsterdam? Wat nu als dat niet zo was? Wat moest ik dan doen? Waar moest ik dan heen? Help! Voor ik het wist sloeg de paniek onverbiddelijk toe. Om vervolgens met een dramatisch gebaar tegen mezelf in de spiegel te mompelen: ‘Nou, dit was het dan. Fijn jullie gekend te hebben, vaarwel!’

Doemdenken
Overdrijven is ook een vak. Sterker nog, als het een skill was op mijn cv zou ik er zeker in uitblinken. Maar om de één of andere duistere reden is dat blijkbaar niet echt aantrekkelijk voor werkgevers. Vreemd. Hoe dan ook, ik merkte al snel dat ik niets opschoot met al dat nutteloze doemdenken. Ik kreeg er geen motivatie van en al helemaal geen baan of een nieuw appartement. Ik moest het anders aanpakken en positief blijven. Dat klinkt in tijden van crisis waarschijnlijk enorm suf: zit je dan de hele dag thuis glimlachend positief te wezen? Nee. Niet helemaal. Maar met een positieve instelling kom je wel een stuk verder (en het maakt het leven een stukje draaglijker).

Als ik later groot ben…
Zo wilde ik na mijn studie graag ‘iets met schrijven te doen’. Iedereen reageert dan enthousiast, want dat klinkt tof. Maar je weet dat ze stiekem allemaal denken: ‘Gefeliciteerd! Je bent niet de enige.’ Het leek me daarom verstandig om alvast een portfolio op te bouwen door zelf gewoon te beginnen met schrijven. Dus ben ik voor de zomer een blog begonnen waarop ik creatieve professionals over hun droombaan interview. Eenmaal afgestudeerd en terug van een extra lange vakantie in Spanje (het is toch crisis), ben ik ook als vrijwillig eindredacteur aan de slag gegaan voor een website. Ook schrijf ik stukjes voor verschillende platforms op het web. Daarnaast heb ik zelfs mijn eerste opdrachtgever gevonden en mag ik mezelf een heuse freelancer noemen. Hoera!

Zwart gat?
2013 is voor mij echt een jaar geweest van vooral niet op mijn luie gat blijven zitten. Ik kan en wil eigenlijk niet anders. En dat terwijl mijn vroegere zekerheden (studeren, stufi, wonen in een studentenhuis) volgend jaar langzaam maar zeker zullen verdwijnen en Het Onbekende me griezelig tegemoet grijnst. Eng? Nee. Spannend? Dat wel. Wie weet waar ik volgend jaar rond deze tijd ben.

Wat zeg je, 2014? Je hebt iets voor me? Oh, een zwart gat. Dankjewel. Wat heb je nog meer?

Waarom grijze mannen grijze akkoorden sluiten

by De Twintiger on

Mannen van middelbare leeftijd kwamen twee weken lang iedere avond samen in een kamertje met andere mannen van middelbare leeftijd, om daar in hun grijze of donkerblauwe pakken te praten over het ontslagrecht. Aan de kleur van de stropdas kon je ze herkennen.

Afgelopen vrijdag werd er een begrotingsakkoord gesloten voor 2014. De persconferentie was bepaald geen feest. Fractievoorzitter van der Staaij (SGP) heeft niet het sexappeal van Badr Hari. En de onderwerpen die zij bespraken waren lang niet zo interessant als de zwartepietendiscussie.Het ontslagrecht, de WW, bezuinigen, Lastendruk, de arbeidstijdverkorting en Kees van der Staaij die zich sterk maakte voor de kinderbijslag.

De onderwerpen hadden weinig met onze realiteit te maken. Een uitzending van Tegenlicht liet afgelopen week mooi zien dat jongeren de huidige politieke organen niet meer nodig hebben. Wij doen het liever zelf.

Voor ons geen praatjes over getallen achter komma’s, terwijl grote vraagstukken blijven liggen, Kinderen in elkaar worden geslagen door Russische ambassadeurs, en excuses worden gemaakt door degene die daar iets van durft te zeggen. Dat is niet onze werkelijkheid. De wereld is moeilijk en nog moeilijker te veranderen. We weten het. Wij kijken dagelijks naar het nieuws, maar naar politiek steeds minder.

Ook het kabinet Rutte 2 kan ons niet bekoren. Laat staan dit begrotingsakkoord. We missen een visie die aansluit op onze toekomst. Een toekomst die bovendien langzaam werkelijkheid wordt. Denk aan een grote groene stad, zelfvoorzienend, daar waarvan de plaatjes ons op Instagram om de oren vliegen. Waarin de kille en afstandelijke relaties tussen burgers, overheid en het bedrijfsleven plaats maken voor warme initiatieven. En waar om Rutger Bregman (in de VK) te citeren ‘onderwijs voorbereidt op het leven in plaats van op de arbeidsmarkt’.

We missen een overheid, die inziet dat de relatie waarop veel mensen zich verhouden tot hun werk er eentje is van de vorige eeuw, en waarin nieuwe structuren, zowel flexibiliteit als zekerheid kunnen geven en waarin niet de materiële welvaart zegeviert maar de welvaart uitgedrukt in menselijk potentieel.

Politiek, het lijkt zo simpel.

Afgelopen vrijdag waren er weer genoeg redenen om niet te juichen. Geen vergezichten. Geen grote structurele veranderingen, maar van der Staaij die zich hard maakte voor de kinderbijslag en de arbeidstijdkorting.

En toch, ondanks de misère is het goed, dat het gebeurd is. Dat mannen in grijze pakken van middelbare leeftijd tot een akkoord zijn gekomen.

Daar waar regeringen in de landen om ons heen het moeilijk hebben, heeft dit kabinet het gepresteerd om met een ruime meerderheid in de Tweede Kamer een begrotingsakkoord te sluiten.

En daarmee onderscheidt zij zich in positieve zin van andere landen. Amerika zit in een politieke crisis. België, Italië, Griekenland hadden recent moeite om een regering te formeren. Portugal is op het nippertje aan nieuwe verkiezingen ontsnapt.

Nergens lukt het een overheid om haar burgers te inspireren. Door een steeds verdeelder electoraat is de westerse wereld behalve in een economische crisis, in een politieke crisis terecht gekomen. Grote verhalen houden op te bestaan na verkiezingen, wanneer de verschillende programma’s noodgedwongen bij elkaar worden gegooid. En daar zit de kern van het probleem. De burgers vormen steeds minder een uniforme groep die je als een kudde schapen naar het beloofde land kan leiden.

Het is in deze werkelijkheid dat onze regering eerst moest formeren en vervolgens regeren en er uiteindelijk in slaagde tot een akkoord te komen voor 2014. En daarmee zijn nieuwe verkiezingen afgewend, die de kern van het probleem niet zouden hebben opgelost.

Via belastingen betalen wij mee aan de zelfde veiligheid en gezondheidzorg waar ook die gefrustreerde PVV-stemmer aan bijdraagt. Misschien als we inzien dat we (of we willen of niet) van elkaar afhankelijk zijn, we niet meer tegen elkaar stemmen als we plichtsgetrouw toch weer naar de stembus gaan, maar op een mooie toekomst. Ook als we liever niets meer met elkaar te maken hebben, kan dat het best op een vreedzame manier worden bereikt.

Tot die tijd zijn we veroordeeld tot het zanderige midden. Tot grijze mannen die praten over het ontslagrecht en tot Kees van der Staaij die opkomt voor de kinderbijslag.

Niek is een hit, maar zit nog steeds in de WW

by De Twintiger on

Wie Niek nog niet kent heeft de afgelopen maanden onder een steen geleefd of is een geluksvogel zonder Facebook. Niek is 28 jaar en tot nu nog steeds een werkeloze twintiger. Hij begon met een wanhoopspoging www.helpniekuitdeww.nl wat uitgroeide tot een Internet hit. Hier lees je wat Niek zover heeft gekregen om met zijn onderbroek op een bank te poseren en hoe laaiend enthousiast iedereen hiervan werd. Heeft hij tips voor zijn mede twintigers? Maar natuurlijk..

1. Hoi Niek, wie ben jij?

Hoi! Ik ben een werkloze multimedia vormgever die voor 3 weken terug serieus zat te overwegen om o.a. een baan aan te nemen als stacaravan-poetser (zou dat een officiële beroepsomschrijving zijn?). Doordat ik een site heb gelanceerd (www.helpniekuitdeww.nl) heb ik uit het niets heel veel landelijke aandacht gekregen en zit ik 3 weken later in meerdere onderhandelingen voor een leuke baan als multimedia vormgever.

2. Vertel ons iets over het initatief Help Niek uit de WW. Hoe is dit tot stand gekomen?

Toen ik begin juni 2013 in de ww kwam, zat ik met het probleem dat ik nog geen online portfolio had. Ik bedoel een web-designer zonder website. Dat is niet handig solliciteren. Omdat het door het UWV verplicht is om meteen minimaal 4x per maand te solliciteren ben ik eerst bedrijven gaan benaderen die bekend waren met mij of mijn werk. Helaas met geen resultaat. Ik was er dan ook snel bewust van dat ik een duidelijker en treffender portfolio nodig had. Maar bij iedere keer als ik een opzet maakte ergerde ik me aan het typische opschep verhaal over hoe leuk en goed ik wel niet in mijn werk ben. Wie neemt dit allemaal serieus wanneer je in de WW zit? Het was iets waar ik erg onzeker van werd.

Na een zoveelste ik-ben-geweldig-sollicitatie had ik voor de grap een sollicitatie gestuurd naar Maxime Hartman (bekend van Rembo & Rembo). Ik dacht laat ik gewoon eens een onnozele brief sturen waar ik vooral veel doe klagen over het bestaan van mijn leven als wwer. Uiteindelijk heb ik ook hier geen reactie op gehad, maar ik merkte wel dat ik het veel leuker vond om deze brief te schrijven.

Hierdoor kwam ik op het idee om de website www.helpniekuitdeww.nl te beginnen. Tijdens mijn werkzaamheden aan deze site kreeg ik een brief van het UWV dat er bij mij in de buurt een communicatiebureau is dat een tijdelijke vervanger zocht voor een zwangere collega. Omdat ik sowieso in de planning had staan om dit bureau te benaderen, ben ik snel mijn site gaan afronden. Ik heb deze op het internet geslingerd en rond half 1 s nachts heb ik het aan mijn contacten op Facebook gedeeld. De volgende ochtend ontdekte ik dat ik uit het niets 400 likes had ontvangen. Ik schrok hier al van maar tegen de middag zat ik al op 10.000 likes. Momenteel zit ik aan 14.000 likes. Dat social media werkt in ieder geval wel.

3. Hoe diep zat je in de put toen je met dit initiatief begon?

Ik was serieus aan het overwegen om een carrière-switch te maken. Mijn vader heeft altijd in de bouw gewerkt en misschien dat hij mij ergens aan het werk zou kunnen krijgen. Ik had nog 4 maanden voordat ik in de bijstand zou komen en dit wilde ik alles behalve laten gebeuren. Als dat zou betekenen dat ik daarvoor in de bouw moest gaan werken dan was dat maar zo. Maar ja ook daar is het crisis en ervaring had ik niet. Ik voelde me als het ware gevangen in mijn situatie.

4. Wat voelde je toen?

Voor mijn gevoel was ik gefaald in mijn vak en aangezien ik bijna geen reacties op mijn sollicitaties kreeg, laat staan een uitnodiging, had ik het idee dat ik na 7 jaar werkervaring niks had opgebouwd. Er is niks vervelenders dan dat je aan je eigen kwaliteiten gaat twijfelen.

5. Je zit in de WW en hebt het druk. Leg uit.

Ik ben werkelijk overrompeld door alle aandacht op mijn site. In mijn inbox staan honderden reacties van mensen. Wisselend van positieve berichten van andere wwers, tot aanbiedingen van potentiële werkgevers of mensen die een samenwerkingsverband zoeken. Ik ben continu bezig met afspraken plannen en mailtjes en telefoontjes te beantwoorden.

6. Ben je door de crisis werkeloos geraakt?

Helaas wel.

7. Geloof je in de crisis?

Ik moet de eerste mkber nog spreken die enthousiast is over deze tijd. De crisis is harde werkelijkheid maar uiteindelijk creëert het ook nieuwe kansen omdat mensen anders met hun geld omgaan. Je moet alleen een manier vinden hoe je de mensen weer aanspreekt. Maar de crisis is er wel degelijk.

8. Heb je veel reacties gekregen op je website?

Te veel Ik krijg nog steeds dagelijks reacties en ik krijg niet alles afgehandeld.

9. Welke reacties sprongen eruit?

Ik vind met name de negatieve reacties het leukste. De kortzichtige mensen die mijn site te serieus opvatten. Maar het leukste vind ik de programmeurs die zeiken dat mijn code niet goed is en ik daarom een kut site gemaakt zou hebben. Heerlijke jongens zijn het Bestaan er trouwens vrouwelijke programmeurs?

10. Wat is jou advies aan de werkeloze twintiger?

Ga vooral in je ondergoed op de bank liggen en chips eten. Oke, even serieus bij alles krijg je richtlijnen hoe je je moet opstellen. Vraag jezelf af of het werkelijk nodig is om je aan al die richtlijnen te houden. Wanneer je deze doorbreekt heb je namelijk altijd iets wat anders is en daardoor kan opvallen. Uiteindelijk moet je eerst aandacht krijgen voordat je daadwerkelijk je verhaal kan doen.

11. Wat is je advies aan de werkende twintiger?

Geen enkel vast contract is een vast contract. Je kunt binnen 2 maanden op straat staan. Ben daar op voorbereid en hou je netwerk levendig. Wanneer ik dit beter had aangepakt was mijn website misschien niet nodig geweest.

12. Zijn het moeilijke tijden nu?

Op dit moment heb ik gelukkig weer perspectieven voor de toekomst maar solliciteren is heel stressvol. Zeker wanneer je 14.000 likes hebt en er continu mensen vragen of je al werk hebt. Zelfs nu ik uit de werkgevers kan kiezen blijft het heel moeilijk om de juiste keuze te maken. De druk is ook enorm maar ik mag niet klagen! Ik heb tenminste weer genoeg perspectief op een baan!

13. Hoe belangrijk is werk voor jou, op een schaal van 1 tot 10?

10!!! Mijn hobby is mijn werk. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet bewust dan wel onbewust bezig ben met vormgeving.

14. En als laatste, wat is je favoriete liedje op dit moment?

Uhm. dat is wel een ouder nummer Autotragik van The Detroit Grand Pubahs. Dat is lekkere depressieve club muziek. Lijkt me echt kicken om hier op te dansen in een club vol vervelende mensen (programmeurs).

Niek laat zien dat er hoop is voor de werklozen. Je moet alleen even buiten je hokjes denken. Broek uit en poseren maar.

Geen onbewaakt moment van eenzaamheid, de hele dag (nacht) in contact met je vrienden via je smartphone. Wie zou nu nog zonder kunnen? Ik niet, maar toch verlang ik weleens terug naar die simpele tijd (11 jaar terug) waarin ik een prepaid Samsung had waar enkel een bescheiden envelopje links onderin kwam te staan bij een nieuw sms-berichtje. Daarom volgen hier de enorme nadelen van de smartphone!

  • Met stip op nummer 1 staat WhatsApp: Het is de Grootste belemmering van je vrijheid: Je kan namelijk niet meer zelf bepalen wanneer je reageert. Kijk je net je favoriete serie, gooit die ene vriendin je weer in een groeps-app om de cupcakes te laten zien die zij net heeft gebakken/ te delen dat zij op de Himalaya staat of aan het wachten is op de koffers op Schiphol en vraagt wie er zo aardig is haar af te halen.
  • Ook een nadeel van WhatsApp is dat je ongelooflijk ad rem moet zijn, want zodra er bij de ander twee vinkjes in beeld verschijnen moet je je grap paraat hebben. Je kan het bericht namelijk niet eerst rustig lezen dan de leukst mogelijke reactie bedenken en daar dan na een dag mee komen aanzetten.
  • En wanneer je zelf die twee vinkjes ziet staan en vervolgens uren niks hoort van je gesprekspartner weet je dat je on hold bent gezet.
  • Ook andere middelen om met vrienden te communiceren zorgen voor problemen:
  • Ging je vroeger naar een feestje en hoopte je daar een bepaald iemand tegen te komen. Heb je nu diegene al op Facebook op niet aanwezig zien staan en ga je met tegenzin de horlepiep dansen op het feestje omdat je je vrienden niet in de steek kan laten.
  • Wanneer je hebt afgesproken met je vrienden, moet je eerst niet alleen je Facebook checken, maar ook WhatsApp, sms, voicemail, 2 e-mailaccounts, skype en viber om erachter te komen of de plannen nog gewijzigd zijn.
  • Kon je eerst rustig drie dagen wachten met het beantwoorden van een e-mail, maak je nu je nichtje die vraagt of je op haar verjaardag komt/ je werkgever die vraagt of het werk al af is en de buurvrouw die vraagt of je haar hond kan uitlaten boos omdat je niet direct reageert.
  • En kon je eerst nog rustig genieten van een etentje, zitten je vrienden je nu onder het eten te appen, dat die vis die je eet afkomstig is uit een gebied in Vietnam waar de vissen vergiftigd worden met bestrijdingsmiddelen en de verschrikkelijke gevolgen daarvan.
  • Was de hele familie vroeger nog aan het zingen toen je neefje 1 werd en had je daar vroeger 1 leuke foto van als herinnering, krijg je nu na afloop 8 filmpjes uit acht verschillende hoeken van de woonkamer van murmelende mensen die vooral het kind proberen te vereeuwigen op camera.