Amour

Hoezo bang om alleen te blijven?

by De Twintiger on

Laatst bladerde ik op een veel te rustige maandagochtend door het Psychologie Magazine in de boekenwinkel waar ik parttime werk. Tot ik op een pagina stuitte waar ik even bleef hangen. ‘Bang om alleen te blijven?’ Stond er met koeienletters bovenaan het artikel. ‘Pfff,’ sputterde ik schamper tegen niemand in het bijzonder. Maar het stemmetje in mijn hoofd riep direct protesterend: ‘Ha! Echt wel.’ Vooruit. Ik geef het toe. Soms is het idee alleen te ‘eindigen’ (wat dat dan ook mag betekenen) best een beetje angstaanjagend.

Nu heeft ieder mens volgens mij tot op zeker hoogte een bepaalde dosis ‘single-angst’. Niet meer dan normaal. Een goede relatie ligt nu eenmaal niet voor het oprapen en vergt moeite en tijd. Je kunt er nog zo zeker van zijn dat je die leuke vent of die geweldige vrouw eindelijk aan de haak geslagen hebt, maar dat wil niet altijd zeggen dat de ander het net zo ziet. Ze kunnen zich halverwege bedenken, verlangen naar het singlebestaan, met te veel bagage slepen of ‘er gewoon nog niet aan toe zijn’ (Een Slappe Smoes, noemen we dat).

Toch, zo las ik in het artikel, schijnt een grote groep mensen zo bang te zijn om alleen achter te blijven, dat het hun keuzes in de liefde beïnvloedt. Ze versoepelen hun eisen wanneer ze iemand beginnen te daten of blijven hangen in een relatie die niet lekker loopt. Dat versoepelen van eisen vind ik zo gek nog niet: soms moet je iemand daten om erachter te komen dat hij inderdaad zo’n lompe plurk was als je al dacht. Maar in een foute relatie blijven zitten… Dat lijkt me vreselijk. Die afhankelijkheid van een ander persoon en de angst die je hebt om straks weer ‘alleen’ te zijn. En ook: wat is ‘alleen-zijn’ eigenlijk? Maken we het vooral niet veel groter en dramatischer dan dat het is?

Nu weet ik trouwens niet waar ik het over heb, want ik heb nog nooit een relatie gehad. (Nee, echt niet. Ook niet van een maand. Ook niet van vijf dagen. Gewoon niet. Oké, behalve misschien die anderhalve dag in groep twee, dan. Maar die jongen valt niet meer op meisjes, zag ik laatst. Dat heb ik weer.)

Nu vinden de meeste mensen waaraan ik dit vertel daar meestal niet zoveel van. Eigenlijk vind ik er vooral zelf van alles van. Heel nutteloos en tijdrovend. Waarom zou je je druk maken om iets wat je nog niet hebt? Geen bagage (behalve een reeks van soms leuke, maar meestal bizarre dates) en geen gedoe. Heerlijk. Alleen hier en daar een beetje onzekerheid. Niks mis mee.

‘Ja maar, je bent zo leuk!’ Roepen vriendinnen regelmatig tegen me. Dat zal dan wel, denk ik dan, maar jullie zijn mijn vriendinnen. Daarom zeggen jullie lieve dingen waardoor ik me weer beter voel. Dat hoort. Goed zo. Toch blijft er ergens in mijn achterhoofd een irritant stemmetje dat soms ongevraagd dingen jengelt als ‘Wat is er mis met mij?’ en ‘Wat nu als ik altijd alleen blijf?’.

Ondanks dat geloof ik wel dat het goed komt en dat ‘single-angst’ bijna in alle gevallen compleet ongegrond is. Zowel in mijn geval als dat van de vele andere angsthazen met mij (hé, ik ben niet alleen!). En dat stemmetje in je hoofd niet al te serieus nemen helpt ook een heleboel.

Hebben we trouwens niks beter te doen dan bang zijn om alleen te blijven? Hoezo ‘alleen’, trouwens? We hebben toch ook nog een familie, vrienden, hobby’s, doelen, dromen en passies? Dan komt de rest vanzelf wel. Tot die tijd heb ik het prima met mezelf, en al die hobby’s, vrienden en dromen. Zelfs voor ‘single-angst’ heb ik geen tijd meer. Bang zijn is toch ook maar saai?

De vijf types die je níet wilt daten

by De Twintiger on

Dates. Ik heb ze dit jaar in alle vormen en maten gehad. Op het strand of in een café, ongemakkelijk of juist voor herhaling vatbaar. Daten is best lastig voor een twintiger. En vooral voor een vrouwelijke twintiger. Het is namelijk moeilijk om te peilen of iemand uit is op maar één ding, maar het is misschien nog wel moeilijker om duidelijk te durven zijn wanneer de aantrekkingskracht ver te zoeken is. Gekwetst worden is naar, iemand anders kwetsen nog erger.
Wat ik in het afgelopen jaar vooral geleerd heb is dat ik geen zin heb om mijn tijd te verspillen. Ik heb namelijk wel wat beters te doen. Zeurende mannen, lompe mannen, luie mannen; ze passeerden dit jaar stuk voor stuk de revue. Waar moet je geen genoegen mee nemen? Wie kun je beter vermijden? En wat doe je eigenlijk wanneer je na vijf minuten al merkt dat dit ‘m dus echt niet gaat worden? De vijf types de je níet wil daten.

# 1 De Botte Hork
Het type dat het alleen maar heeft over de feesten waar hij elke week heengaat. Hij heeft in het eerste halfuur ook al vijf keer genoemd dat ie hardstyle echt te vet vindt. Vragen naar wat ik leuk vind is er trouwens niet bij vanavond. Vervolgens begint hij over festivals – leuk, denk ik, een raakvlak! – waarna hij direct verwijst naar de lekkere wijven die daar rond schijnen te lopen. (Nooit gezien. En hé, wat ben ik dan?!) Als hij dan ook nog denkt grappig te zijn (zo scoor je ook geen punten, hè schat?), ben ik er officieel klaar mee. Ober, mag ik de rekening?

#2 De Onvolwassen Dertiger
Je zou zeggen dat iemand die tien jaar ouder is over het algemeen wel weet hoe het hoort. Zal je net zien dat ik tegen het meest onvolwassen exemplaar aanloop. Zo één die denkt dat het hip is om ‘de Paradiso’ te zeggen. En zo één die je bij het afscheid een box tegen je schouder geeft (ja, echt!). En zo één die precies zesendertig uur wacht voor hij je een berichtje terugstuurt. Wauw. De spelletjes die hij speelt zijn nog ingewikkelder dan het vinden van een baan in tijden van crisis. Daar heb ik dus echt geen zin in. Speel jij die spelletjes maar met iemand van je eigen leeftijd.

#3 De Lieve Jongen
Ik weet het. Is hij een keer lief, is het nóg niet goed. Met lief zijn is niks mis, geloof me, maar je kunt het ook overdrijven. Hij heeft geen eigen mening. Hij laat jou alles kiezen en hij straalt zoveel ongemakkelijkheid uit dat je er zelf spontaan van in de stress schiet. Een date moet leuk zijn, niet voelen als een slechtlopend sollicitatiegesprek voor een baan die je eigenlijk niet eens wil. En oh, wat bedoelt hij het allemaal goed. Dat mag dan zo zijn, maar ik word er niet warm of koud van. Sorry, jongen. Better luck next time.

#4 Mr. Sudden Contact
Dit soort types snap ik dus niet. Onze ontmoeting is spontaan en de eerste date verloopt soepel. Wat een leuke jongen! Als we afscheid nemen, denk ik: Dat zit wel goed. Ik vraag me niet eens af of er nog een date komt, het is slechts een kwestie van tijd. Maar dan: radiostilte Niets, noppes, nada. Als ik zelf een voorstel doe, is het antwoord: Ik laat wel weten wanneer ik weer in de buurt ben. Juist. De boodschap is duidelijk. Plotseling, drie maanden later: Hey. Hoe is het? Nieuwsgierig als ik ben app ik terug. Na wat koetjes en kalfjes komt de aap uit de mouw: Ik zou je graag nog een keer zien. Joh. Nu al? Mijn reactie: Ik ben nog op vakantie, maar ik laat je weten wanneer ik terug ben! Not.

#5 De Dramaqueen
Het begon allemaal zo veelbelovend. Elke dag berichtjes, een succesvolle eerste date en een nog leukere tweede date. Ik kan niet wachten om je weer te zien. Ik betrap mezelf erop dat ik precies hetzelfde denk. Wat kan er nu nog misgaan? Plotseling knapt er iets. Niet bij mij, maar in zijn complexe hersenpan. Er is van alles aan de hand (blijkbaar), hij weet niet wat ie ermee moet (Waarmee?) en hij is heel kwaad op zichzelf (Waarom?). Kan iemand mij uitleggen wat er met zon type aan de hand is? Weer een hart verscheurd, appt hij me tot slot theatraal. Ik schiet van schrik in de moederrol: Ah joh, iedereen zit wel eens met zichzelf in de knoop. Niet te hard voor jezelf zijn!Even voor de goede orde: het waren welgeteld twee dates. No big deal. En maar beweren dat vrouwen moeilijk zijn, hè?