Studie

De twijfel; vriend of vijand?

by De Twintiger on

“Wat wil je gaan studeren?” Werd mij hardop in de klas gevraagd door de lerares Geschiedenis.

Ik zat in 6vwo en had nog steeds geen idee. Ik dacht een beetje aan Psychologie, omdat ik hoopte dat een adviserende rol als die van dokter Phil mij op het lijf geschreven was.
Hij is natuurlijk geen psycholoog maar psychiater, maar dat viel me toen nog niet op. Ik antwoordde: “Daar denk ik nog over, ik twijfel tussen van alles”.

Het meisje naast mij had net daarvoor antwoord gegeven aan de lerares op dezelfde vraag. “Acrobaat, astronaut of president van Amerika” had ze geroepen.
Geen van de drie leek mij erg realistisch. De lerares haalde na mijn antwoord haar schouders op en zei dat ik maar wat ideeën moest overnemen van mijn buurvrouw.
Ik vond dat een vreemd advies; ik ben namelijk niet turnlustig, word al misselijk in een zweefmolen en ik heb geen Amerikaans paspoort.

Je hebt mensen die hun ideeën van de daken schreeuwen en impulsief ergens instappen en mensen die twijfelen en hun opties (te) vaak overwegen.
Ik behoor tot de laatste categorie, maar ik vraag mij weleens af of ik niet veel zou kunnen leren van mensen die niet twijfelen. Zij nemen risico’s die tegen alle verwachtingen in ook prima kunnen uitpakken.

Het zijn mensen die zweren bij “niet denken maar doen”. Zij, die wel zien wat er op hun pad komt zonder er al te diep over na te denken. Zonder eerst alle mogelijke scenario’s te hebben bedacht.
Maar ik twijfel dan weer zo of ik dit type wel zou willen zijn dat ik alsnog alle mogelijke gevolgen hiervan ga bedenken. Ik zal dus nooit op impulsieve wijze een impulsieveling worden.

Tijdens mijn studie Psychologie kwamen de twijfels. Ik stopte ermee na mijn propedeuse behaald te hebben en ik begon gelukkig met een andere studie: Geschiedenis. Niet dankzij mijn lerares Geschiedenis, maar dankzij mijn twijfels.