Werkloos

2014, ik ben niet bang voor je zwarte gat

by De Twintiger on

De titel klinkt misschien wat vunzig, maar zo bedoel ik het niet. Met ‘het zwarte gat’ doel ik op Het Onbekende. En wat ben je vaak voor Het Onbekende? Inderdaad: bang. Als iets onbekend is weet je niet waar je aan toe bent of wat je moet verwachten. Je kunt je nergens op voorbereiden en dat ben je niet gewend. Je durft het niet toe te geven, maar eigenlijk word je er een beetje zenuwachtig van. Brrr. Eng.

Afgestudeerd
Ook ik betrapte er mezelf dit jaar op. Het einde van mijn studie (en daarmee het gevreesde zwarte gat) denderde in augustus in sneltreinvaart op me af, terwijl ik met man en macht probeerde te bedenken wat ik eigenlijk met mijn leven wilde. En vooral: hoe. Zou ik wel een baan kunnen vinden? Zou ik wel een nieuw (en betaalbaar) huisje kunnen vinden in Amsterdam? Wat nu als dat niet zo was? Wat moest ik dan doen? Waar moest ik dan heen? Help! Voor ik het wist sloeg de paniek onverbiddelijk toe. Om vervolgens met een dramatisch gebaar tegen mezelf in de spiegel te mompelen: ‘Nou, dit was het dan. Fijn jullie gekend te hebben, vaarwel!’

Doemdenken
Overdrijven is ook een vak. Sterker nog, als het een skill was op mijn cv zou ik er zeker in uitblinken. Maar om de één of andere duistere reden is dat blijkbaar niet echt aantrekkelijk voor werkgevers. Vreemd. Hoe dan ook, ik merkte al snel dat ik niets opschoot met al dat nutteloze doemdenken. Ik kreeg er geen motivatie van en al helemaal geen baan of een nieuw appartement. Ik moest het anders aanpakken en positief blijven. Dat klinkt in tijden van crisis waarschijnlijk enorm suf: zit je dan de hele dag thuis glimlachend positief te wezen? Nee. Niet helemaal. Maar met een positieve instelling kom je wel een stuk verder (en het maakt het leven een stukje draaglijker).

Als ik later groot ben…
Zo wilde ik na mijn studie graag ‘iets met schrijven te doen’. Iedereen reageert dan enthousiast, want dat klinkt tof. Maar je weet dat ze stiekem allemaal denken: ‘Gefeliciteerd! Je bent niet de enige.’ Het leek me daarom verstandig om alvast een portfolio op te bouwen door zelf gewoon te beginnen met schrijven. Dus ben ik voor de zomer een blog begonnen waarop ik creatieve professionals over hun droombaan interview. Eenmaal afgestudeerd en terug van een extra lange vakantie in Spanje (het is toch crisis), ben ik ook als vrijwillig eindredacteur aan de slag gegaan voor een website. Ook schrijf ik stukjes voor verschillende platforms op het web. Daarnaast heb ik zelfs mijn eerste opdrachtgever gevonden en mag ik mezelf een heuse freelancer noemen. Hoera!

Zwart gat?
2013 is voor mij echt een jaar geweest van vooral niet op mijn luie gat blijven zitten. Ik kan en wil eigenlijk niet anders. En dat terwijl mijn vroegere zekerheden (studeren, stufi, wonen in een studentenhuis) volgend jaar langzaam maar zeker zullen verdwijnen en Het Onbekende me griezelig tegemoet grijnst. Eng? Nee. Spannend? Dat wel. Wie weet waar ik volgend jaar rond deze tijd ben.

Wat zeg je, 2014? Je hebt iets voor me? Oh, een zwart gat. Dankjewel. Wat heb je nog meer?