Generatiekloof Y: wat is dat, een blog?

by De Twintiger on

Onlangs verscheen ik met een kort interview over mijn blog in de Glamour. Het honderdste nummer van het modemagazine kwam deze maand uit en dat werd gevierd met een extra dik exemplaar. Honderd vrouwen werden geïnterviewd, inclusief prachtige fotoshoot. Het is ontzettend gaaf dat ik er daar één van ben en ik heb het bepaald niet onder stoelen of banken geschoven. Ook de hele familie is ingelicht. Hoe vaak sta ik nou in de Glamour? Precies.

Zo bracht mijn moeder het tijdschrift laatst mee naar mijn opa en oma. Ik belde ze op om te vragen wat ze ervan vonden. Ik kreeg mijn opa (81) aan de telefoon. “Ja, je moeder had dat ene boek van je meegenomen,” zegt hij, met krakende stem. Ik vraag hem wat hij ervan vond. Herkende hij me nog? “Nou, ze hebben wel wat met je gezicht gedaan. Het is maar een rare foto geworden!” Van je familie moet je het hebben. Gelukkig weet ik wie het zegt. Typisch opa.

Als ik ophang, vertelt mijn moeder dat mijn opa en oma het interview eigenlijk niet zo goed begrepen. Ik kijk haar verbaasd aan. Ik heb een blog en daar vertel ik wat over. Logisch, toch? Maar dat is precies het probleem. Zodra mijn moeder het interview voorlas, onderbrak mijn opa haar al na de eerste zin. Wat is een ‘blog’? Plotseling besef ik dat hier sprake is van een enorme generatiekloof: mijn opa en oma zijn totaal niet opgegroeid met computers en internet. Laat staan dat ze ooit op een blog gekeken hebben.

Hoe leg je aan iemand van 81 uit wat een blog is? Ik schrijf stukjes voor op het internet. Internet, nog zo’n moeilijk woord. Wat is dat dan weer? Ik zat op mijn zevende al achter een tekstverwerker, druk stukjes typend. Met veel spelfouten natuurlijk, want ik had pas net leren schrijven. (Oké, tegenwoordig verwijderen baby’s apps op de iPad van hun pappie en mammie, maar dat is weer een heel nieuwe generatie.) Mijn opa en oma zijn niet opgegroeid met al die technologische snufjes. Mijn oma, die nog wel eens een mailtje naar me stuurde, heeft haar computerles laatst opgegeven. Veel te moeilijk. Mijn opa weigert om zelfs maar in de buurt te komen van die apparaten. “Ik ben te oud voor dat soort rotzooi,” bromt hij dan.

Ik ben bang dat ze nooit meer zullen begrijpen wat een blog is. Of wat ze met een computer moeten. En wat ik dan in ’s hemelsnaam de hele dag uitspook achter dat moeilijke ding. Maar langzaam maar zeker zal die generatie verdwijnen. Dan is er niemand die nooit achter een computer heeft kunnen (of willen) kruipen. Wij moeten wel. Wanneer ik afgelopen weekend bij mijn opa en oma op bezoek ben, check ik even snel mijn smartphone. Zij zitten ondertussen gewoon aan de koffie met een bibliotheekboek. Generatiekloof Y.

Written by: De Twintiger