Geen baan, geen man, geen baby… is het niet fantastisch?

by De Twintiger on

Onlangs kwam ik een plaatje tegen op Facebook via 9Gag (een iedereen wel bekende website met cynische plaatjes en filmpjes). Op het plaatje zag je Buzz Lightyear en Woody, twee personages uit de Disney Pixar klassieker Toy Story (1995). Nu heeft het verhaal van Toy Story verder niets met het plaatje te maken, maar hierop stond de volgende tekst: ‘Babies and weddings. Babies and weddings everywhere.’ Boven het plaatje was de volgende tekst te lezen: ‘I’m only 24, but this is my Facebook feed every day.’

Nu valt het in mijn Facebook feed wel mee met de babies en de weddings. Soms plopt er plotseling eens een kind uit, of trouwt er hier en daar iemand. Meestal zijn de personen die deze blijde levensmijlpalen pontificaal op Facebook delen de dertig al gepasseerd. Slechts een schrale minderheid is begin twintig. Niet iets waar ik mij dus dagelijks mee bezighoud, laat staan druk om zou maken. Toch vond ik de opmerking van de beheerder van 9Gag ergens wel interessant.

Ik zat in de trein toen ik verveeld mijn Facebook feed doorscrollde. Ik passeerde foto’s, mededelingen, statusupdates, video’s. Tot ik dus op dit plaatje van 9Gag stuitte. Eerst zuchtte ik; het is immers voor elke twintiger wel een piepklein beetje herkenbaar, of je eierstokken nu al rammelen of niet.

Geen baan, geen man, geen baby… Ik betrapte mezelf erop dat ik er plotseling achteraan dacht: ‘Nou, gelukkig maar! Is het niet fantastisch?’

Even was ik in de war. Zijn die baan, die man en die baby niet waar we het allemaal voor doen? En waarom gebeurt het bij de één eigenlijk veel sneller dan bij de ander? Zit er een tijdslimiet of bepaalde leeftijd aan verbonden, behalve dat het voor vrouwen nu eenmaal op een gegeven moment gevaarlijk of niet meer mogelijk is om zwanger te worden? Moet ik dit nu allemaal al willen? Wil ik het überhaupt wel?

Eigenlijk vind ik het best prima zo. Juist nu kan ik helemaal zelf uitzoeken wat ik precies wil. Ik hoef met niemand rekening te houden en ik hoef geen extra monden te vullen (en gelukkig maar, want ik heb al moeite om het geld bij elkaar te schrapen voor één mond – die van mezelf). Er is geen haast bij en ik kan nog alle kanten op. Alhoewel, de financiële tekortkomingen zullen het niet makkelijk maken, maar dat terzijde. Oersaaie praatjes over financiën bewaar ik graag voor de volgende keer.

Eerst vond ik het maar niets, dat ik niet wist waar ik over een jaar zou wonen en werken. Wat nu als ik geen baan zou vinden? Of geen nieuw dak boven mijn hoofd? En dan heb ik het niet eens over babies en weddings, want daar ben ik nog lang niet. Maar dat vind ik eigenlijk niet zo erg. Zoals een vriendin van mij het wel eens kort en krachtig samenvat: ‘Babystapjes.’ Neem de tijd om uit te vinden wat je wilt, waarom je dat wilt en met wie je dat wilt. Er gaat geen timer af en niemand zal je veroordelen (en het kleine aantal mensen dat dat wel doet kun je straal negeren, die hebben blijkbaar niks beters te doen).

Dus, als niemand er verder problemen mee heeft, dan ga ik nu verder met vooral geen trouwringen uitzoeken of baby’s uitpoepen. Eerst maar eens een baan vinden waarvan ik rond kan komen. Later wil ik een echte droombaan. Een carrière lijkt me wel wat – en die begint pas net. Is het niet fantastisch?

Written by: De Twintiger