Vier dingen die ik tegen mijn 14-jarige zelf zou willen zeggen (als dat kon)

by De Twintiger on

Onlangs moest ik voor een gelegenheid het enorme fotoarchief op mijn laptop doorspitten voor een paar leuke, oude exemplaren. Tussen alle foto’s van feestjes, verjaardagen en momenten die ik me nauwelijks meer kan herinneren, vond ik plotseling deze foto. Dit ben ik, tien jaar geleden. Ik was toen veertien jaar. Ik vind deze foto bijna een soort Boegbeeld van de Adolescentie: het kleurige kinderbehang zit nog op de muren, terwijl er ondertussen steeds meer Hitkrant-posters overheen werden geplakt. Ik was een enorme Harry Potter-fan en voelde me zeer begrepen door Avril Lavigne met haar dramatische teenage-angsty teksten. En dan mijn pose: overwegend stoer, maar toch zo onzeker dat ik niet overtuigend ben (om over de tekst op mijn shirt nog maar te zwijgen). Ik kan me heel goed herinneren hoe ik me in deze periode voelde. Daarom: vier dingen die ik tegen mijn 14-jarige zelf zou willen zeggen als ik de mogelijkheid had.

#1 De wereld draait niet om jou
Dat is iets wat mijn moeder wel eens lachend tegen me zei. Gemeen? Welnee. Ze had hartstikke gelijk, zoals alleen moeders dat kunnen hebben. Ik was heel onzeker en dacht dat iedereen me altijd nakeek, uitlachte of over me roddelde. Ik herinner me dat ik een keer door een winkelcentrum liep en er een paar mensen passeerden die in het voorbijgaan heel hard moesten lachen. Ik keek schichtig achterom en fluisterde tegen mijn beste vriendin: “Waarom moesten ze lachen? Ging dat over mij?” Je kunt je voorstellen hoe vermoeiend mijn leven moet zijn geweest. Onthoud: de wereld draait niet om jou. En gelukkig maar.

#2 Vriendschappen komen en gaan
Toen ik veertien was liep ik als een kip zonder kop achter een populair klasgenootje aan. Ze was grappig, had een enorme bos zwarte krullen, een jaloersmakend getinte huid en natuurlijk altijd vriendjes. Ik voelde me een slungelige bleekscheet die daar nogal schraal bij afstak. Ik wilde zijn zoals zij. Maar ze was ook bazig en probeerde vriendinnen tegen me op te zetten. Toch was ik van slag toen ze me na een jaar als een baksteen liet vallen. Wat had ik verkeerd gedaan? Vriendschappen komen en gaan. Dat zal altijd zo zijn. Zo heb ik dit jaar met drie mensen het contact verbroken (of zij met mij). Daar staat tegenover dat er een hoop nieuwe, leuke contacten voor in de plaats zijn gekomen. Jij verandert, andere mensen veranderen of je besluit allebei een compleet andere weg te gaan. Vaak ben je zelfs beter af zonder bepaalde mensen. Het is niets persoonlijks: c’est la vie.

#3 Iedereen heeft zo zijn onzekerheden
En ik maar denken dat ik de enige socially awkward tiener was. Dat viel nog reuze mee. Die knappe, populaire meiden op school waren misschien nog onzekerder dan ik. Alleen hadden zij toevallig een grote mond, geld voor dure merkkleding en behoorlijke borsten. Tja, zo kan ik het ook (behalve die borsten, dan). Op het moment dat ik me realiseerde dat iedereen wel iets heeft waar hij of zij onzeker over is, viel er een last van mijn schouders. Opeens hoefde ik niet meer zo ongelofelijk veel moeite te doen om door Jan en alleman fantastisch gevonden te worden. Iedereen is een beetje autistisch. Niks mis mee.

#4 Stap uit je comfortzone
Ik was altijd overal bang voor en durfde niets. Op mijn zevende sleurden mijn ouders me naar tekenles. Dat betekende dat ik iets nieuws moest proberen, op een plek waar ik niemand kende. Brrr. Doodeng. Dat vermeed ik het liefst. Ook op de middelbare school was ik liever onzichtbaar in een vertrouwde omgeving dan dat ik nieuwe dingen ondernam. Stel je voor! Het heeft tot halverwege mijn studie in Amsterdam geduurd voor ik eindelijk de ballen had om uit die veel te veilige comfortzone te stappen. In een studentenhuis wonen, stage lopen, in je eentje naar feestjes gaan, tientallen activiteiten doen naast de studie, alleen op vakantie. Stuk voor stuk eng, maar heel erg leuk. Ze zeggen niet voor niets: life starts at the end of your comfortzone. Doen dus.

Written by: De Twintiger