Ik danste salsa in Salamanca (dos)

by De Twintiger on

In augustus dit jaar was ik zes weken alleen op vakantie in Spanje, om in het schilderachtige stadje Salamanca Spaans te leren. Omdat ik mezelf had beloofd om erover te schrijven, maar er in Salamanca niet aan toekwam (te veel leuke mensen, te veel Spaanse grammatica, te veel salsa, te veel sangria) heb ik besloten om dat nu alsnog te doen. Voor mezelf, maar ook voor alle vermoeide studenten en starters die even geen geld hebben om zuidelijker te reizen dan Zeeuws Vlaanderen en zich graag –al is het maar voor even– in Spaanse sferen willen wanen. ¡Olé!

Met z’n allen
‘¡Hola! ¿Cómo te llamas?’ Vraag ik, glimmend van trots. Dios mío, ik klink bijna als een local. Helaas zijn mijn Spaanse skills na een eenvoudig voorstelrondje wel opgebruikt. Eén van de leukste dingen die gebeuren wanneer je alleen op vakantie bent: nieuwe mensen ontmoeten. In je eentje heb je sneller een open houding en ben je makkelijk benaderbaar. Bovendien zijn de meeste mensen daar voor precies dezelfde redenen. Iedereen wil Spaans leren en, als het even kan, een onvergetelijke tijd. Hoe krijg je dat voor elkaar? Met z’n allen. Samen huiswerk doen in het parkje voor de kathedraal, samen zo goedkoop uit eten dat het bijna elke dag kan, samen spontaan tripjes plannen naar andere steden en samen tot in de late uurtjes cervezas drinken. Vereenzamen zal in ieder geval niet snel gebeuren.

Debajo del reloj
De plek waar Salamanca voornamelijk om bekend staat is Plaza Mayor (zie foto bovenaan). Een prachtig plein in typisch Spaanse barokstijl, omringd met ijssalons, toeristenwinkels en restaurants. Een ideale ontmoetingsplek. Zo spraken wij vaak af ‘debajo del reloj’ (onder de klok). Vanaf Plaza Mayor is het slechts vijf minuutjes naar de dichtstbijzijnde uitgaansgelegenheden. Gatsby met zijn badkuipvormige zwembad, Camelot met vooral veel 16-jarigen en Chupiteria voor de meest bizarre shotjes. Kortom: voor ieder wat wils. En zelfs in je minst favoriete club kun je plotseling een geweldige avond hebben. Zo was ik op een maandagavond met wat vriendinnen per ongeluk in Camelot terechtgekomen. Maar dit keer was er een heel ander publiek: ouder en met dansskills. Binnen de kortste keren ontstond er een soort dance battle, waarin iedereen de kans kreeg om zijn of haar danskunsten te laten zien. Zo zie je maar weer. Me gusta mucho!

He bailado salsa
Eén van de leukste dingen die ik in Salamanca heb gedaan was salsa. Er zijn genoeg mensen die bij het woord alleen al ineenkrimpen; ik word er heel gelukkig van. Vooral in Spanje. De lessen vonden plaats in Murphy’s Law, elke dinsdag en donderdag van half 9 tot half 10. Hoe langer ik echter in Salamanca verbleef, hoe later ik leek te vertrekken. Rennend in mijn jurkje en op mijn dansschoenen over de veel te lange Gran Vía naar mijn ‘clases de salsa’. Altijd te laat, zoals het een echte Spaanse betaamd. De salsalessen waren ideaal: lekker dansen en tegelijkertijd mijn Spaans bijschaven. ‘Un dos très… cinco seis siete!’ Bovendien waren de lessen daar zo goedkoop dat de peperdure danslessen in Amsterdam nu voelen alsof ik elke week hardhandig word beroofd. De groep in Murphy’s Law bestond voor meer dan de helft uit Spanjaarden, elk gezegend met een paar extreem soepele heupen. Tja, Zuid-Europese genen hè. Gelukkig leerde ik daar als blonde, bleke ‘holandésa’ heel snel salsa van. Maar wat nu als het even niet klikt tussen jou en je mediterraanse salsaheld? Geen zorgen, om de vijf minuten wissel je van danspartner. ¡Cambio!

Benieuwd wat ik nog meer meemaakte in Salamanca? Dat lees je volgende week in het derde deel. ¡Hasta luego!

Written by: De Twintiger