Ik danste salsa in Salamanca (uno)

by De Twintiger on

Vorig jaar rond deze tijd zat ik in mijn laatste studiejaar. Een overvolle periode van drukte en deadlines, maar ook het moment waarop ik besloot knopen door te hakken. Ik moest en zou in mijn eentje op vakantie gaan. En ik moest en zou eindelijk eens Spaans leren. Dat zou ik vanaf augustus zes weken gaan doen in Salamanca. Half december had ik geboekt. Zo. Geen weg meer terug. Omdat ik mezelf had beloofd om erover te schrijven, maar er in Salamanca niet aan toekwam (te veel leuke mensen, te veel Spaanse grammatica, te veel salsa, te veel sangria) heb ik besloten om dat nu alsnog te doen. Voor mezelf, maar ook voor alle vermoeide studenten en starters die even geen geld hebben om zuidelijker te reizen dan Zeeuws Vlaanderen en zich graag –al is het maar voor even– in Spaanse sferen willen wanen. ¡Olé!

Challenge accepted
Ik wilde al langer Spaans leren. Daarom kocht ik een tijd terug een aantal lesboeken. Toch kwam het er niet van; de boeken stonden jaren onaangeraakt in de kast. Zonde. Aangezien ik deze zomer afstudeerde en de crisis nogal hardnekkig bleek, was het een perfect moment om eindelijk wat Spaanse skills te ontwikkelen. Daarnaast had ik voor mezelf het doel gesteld om dit jaar zoveel mogelijk dingen buiten mijn comfortzone te doen. Oh, dus ik vond het eng om in een ander land met een vreemde taal in mijn eentje nieuwe mensen te leren kennen? Prima. Challenge accepted. Inmiddels is dit Spaanse avontuur alweer drie maanden geleden. Maar af en toe beleef ik nostalgische terugdenkmomenten aan die tijd dat ik in het prachtige, zonnige Salamanca zat. Moeilijk voor te stellen? Ja. Zeker nu de Goede Sint ons landje net weer heeft verlaten en we zelfs de eerste storm hebben getrotseerd. Toch zag mijn leven er in augustus heel anders uit. Het begon zo.

Hola! Do you speak English?
‘Proxima estación: Mendéz Alvaro,’ verkondigde de vrouwelijke metro-omroepstem. Ik sprak dan misschien nog geen woord Spaans, maar zelfs ik kon daaruit opmaken dat het ‘volgende station’ Mendéz Alvaro moest zijn. De heenreis verliep soepel. Ik kwam met het vliegtuig aan in Madrid, om vervolgens twee uur wat verwilderd en verhit op het vliegveld rond te lopen (het befaamde waar-ben-ik-aan-begonnen-moment). Gelukkig werd ik al snel verder op weg geholpen door zowaar Engelssprekende Spanjaarden. Een uitstervend ras. Twee metro’s en een lange busrit later stond ik in Salamanca. Volgende stap: lopen of een taxi nemen? Eén blik op de kaart die ik thuis met goede bedoelingen had uitgeprint zei genoeg. Who am I kidding. Taxi!

Un piso o una familia
De vraag die je van iedereen krijgt die je net leert kennen: verblijf je in een appartement (piso) of in een gastgezin (familia)? Ik verbleef zelf in een appartement met andere studenten. Ook woonde er één Spaanse jongen die in Glasgow studeerde en voor de zomer fulltime in Salamanca werkte. Die kwam ik vaak ’s middags uitgeput onderuitgezakt tegen in de woonkamer, waar hij rond half 4 zijn warme lunch had genuttigd. Een hele aardige jongen, al had hij het wel vaak warm en was ie altijd moe (je bent een Spanjaard of je bent het niet). Verder heb ik in die zes weken verschillende huisgenoten gehad. Onder andere twee hele leuke Nederlanders en een extreem verlegen Oostenrijkse. En in de laatste twee weken een Chinees meisje dat alleen Chinees en Koreaans sprak en regelmatig terug naar haar kamer rende om zich via een supersonisch en van touch screen voorzien vertaalapparaatje duidelijk te maken. Het eerste zinnetje dat ze zich eigen maakte: ‘Aprender español es muy dificil.’

Benieuwd wat ik nog meer meemaakte in Salamanca? Dat lees je volgende week. Hasta luego!

Written by: De Twintiger