Nina in Belgrado Elitair zijn we toch wel

by De Twintiger on

Terwijl ik iedere herinnering aan de uitwisselingsweek in Belgrado opschrijf en ze op minder dan een miljoen velletjes papier probeer te kladden ben ik maar weer wat blij dat ik geen chirurg ben. Ik mag als journalist student weliswaar wat schrapen rechts, en wat polijsten links. En blijkt een zin een struikelblok, dan gum ik hem gewoon uit.

Iets wat minstens zo veranderlijk is, maar minder onschuldig, zijn mijn vooroordelen. De vooroordelen die misschien iemand stiekem in mijn tas had gestopt voordat ik door de douane liep, want ik wist niet dat ik ze bij me droeg voordat ik naar Belgrado kwam.

Ik had onbewust hoge verwachtingen van de hele ervaring. Met mijn dikke backpack en open mind stapte ik het vliegtuig in. Al in de eerste gesprekken met deelnemers uit Kosovo en Servië uit ieder land deden zes participanten mee bleek mijn mind iets minder open dan gedacht. Ik betrapte mijzelf erop dat ik 1. Vast de waarheid wist als het over conflicten in de Balkan geschiedenis ging en 2. dat ik in 2014 leef maar de rest misschien wel ‘n tikkeltje achter liep.

Wat bleek: net zoals ik hadden anderen óók al de waarheid in handen en 2. of je nou jong en ontwikkeld bent in Nederland of de Balkan, dat maakt niet uit. Je maakt hoe dan ook deel uit van de top notch van je land. Met precies dezelfde overeenkomsten. Kort gezegd hield dit in dat tijdens het eten de smartphones op tafel lagen en het algemene niveau Engels even hoog, al dan niet hoger was dan dat van mij. Oh, en Berlijn vinden ook Serviërs en Kosovaren reuze hip. Waarom geef ik deze preek over vooroordelen die ogenschijnlijk onschuldig zijn? Omdat onder andere het verspreiden en het daarmee in stand houden van deze vooroordelen de wortel kan zijn van een conflict, zo vertelde ongeveer iedere organisator of gastdocent van de uitwisseling ons.

In één belangrijk ding had ik mij gelukkig niet vergist: namelijk de overvloed aan eten, te beginnen bij de interculturele avond. Tijdens deze informele kennismaking werd iedere stap die ik zette onderbroken met handen die mij zelfgestookte rakija aanreikten, vergezeld van lokale hapjes. En had ik al van het traditionele bier geproefd? In ruil daarvoor legde ik in mijn beste Engels uit wat salmiakballen zijn en werd ik door iemand vriendelijk doch dwingend verzocht de laatste paar welbekende ‘stroepwaffles’ te bewaken met mijn leven want: ‘’I’ve had them before and they’re the best.’’ Wordt vervolgd.

Dit is Nina Bogosavac, student journalistiek. half Nederlands half Servisch. Nam deel aan de OFE exchange 2014 naar Belgrado en schrijft over haar persoonlijke ervaring daar.

Written by: De Twintiger